Inloggen
Abonneren
Contact
Zien lezen, doet lezen
‘Ik vind het zo leuk dat jij ook leest als wij stillezen, juf!’ Dina kijkt me stralend aan. ‘En waarom vind je dat?’, vraag ik haar. ‘Nou, gewoon. Als jij zo verdiept bent in het boek, word ik nieuwsgierig naar wat jij leest.’
Ik bevind me gewoon in het lokaal, op mijn fijne stoel met een heerlijk kinderboek. Ik voer geen kopieerwerk uit, werk geen administratie bij, beoordeel al helemaal geen toetsen, plunder niet het magazijn voor allerhande knutselmaterialen en ben ook niet aan de wandel richting onze hippe koffiemachine voor een schuimige latte macchiato. Tijdens stillezen ben ik ook niet aan het oefenen met mijn zwakke lezers (of rekenaars); dat doe ik toch echt op een ander moment. Stilleestijd is dé tijd om als leerkracht het goede voorbeeld te geven wat leesonderwijs betreft.
‘Wie het belangrijk vindt dat kinderen lezen, moet het lezen dan ook belangrijk maken’, zegt auteur en jeugdliteratuurexpert Aidan Chambers. Blijkbaar vinden nog te veel leerkrachten lezen niet belangrijk (genoeg), want tijdens stilleestijd zijn zij met honderdduizend dingen bezig, maar niet met het allerbelangrijkste vak dat er is: lezen. Au.
Ik maak lezen wél belangrijk, ik geef dat goede voorbeeld. Als mijn achtstegroepers lezen, dan lees ik met plezier mee. Ze horen me zuchten als ik geniet van een prachtige dichtbundel van Edward van de Vendel. Ze zien me fronsen als ik – onder lichte dwang – Harry Potter lees. Ze willen weten waarom ik zo moet lachen om Vandaag houd ik mijn spreekbeurt over de anaconda. En ze leven mee als ik een traantje moet laten om dat intens verdrietige verhaal. Andersom gebeurt het ook: ik zie rode wangen, grote glimlachen en hoor ‘nu-al-ah-toe-nog-even-juf’ zodra de stilleestijd voorbij is. Dan is ook mijn nieuwsgierigheid aangewakkerd en wil ik weten wat er is gelezen. Aan de hand van de leeskaartjes van Aidan Chambers (daar kan ik een aparte column aan wijden) praten we over onze boeken en dat smaakt naar meer. De leeshonger in onze groep 8 is niet te stillen.
Een leerkracht die zélf leest tijdens stillezen, is in feite – weliswaar tussen de regels door – boeken aan het promoten. En geloof me, meer dan genoeg leerlingen willen dolgraag het boek lezen waar de juf of meester om moet grinniken, zuchten of huilen. En ik blijf het herhalen: lezen hoort op elke school topprioriteit te zijn. Dus ook in jouw klas. Vraag daarom of de conciërge wil kopiëren, vul op tijd de lijmpotjes bij en kijk na schooltijd na.
Want vanaf nu leest elke leerkracht mee tijdens stillezen. Punt.
Een week later zie ik een exemplaar van Koningsspel op het tafeltje van Dina liggen. Het boek waar ik momenteel in verdiept ben en waar mijn lieve leerlinge zo nieuwsgierig naar is geworden. Ik heb het gezegd: zien lezen, doet lezen.
